Klasyfikacja samochodów inwestycyjnych

Prawidłowa klasyfikacja stanu pojazdu jest kluczowa w przypadku wyceny. Niewiele samochodów inwestycyjnych daje się przyporządkować do kategorii maximum (stan wzorowy). 3/4 pojazdów na globalnym rynku reprezentuje kategorię optimum (stan dobry/wartość średnia) oraz minimum (stan dostateczny), dlatego należy samodzielnie ocenić do której z nich zalicza się konkretny egzemplarz lub zlokalizować go na pograniczu kategorii. Warto również pamiętać, że wielu sprzedawców zawyża ceny. Pojazdy poniżej kategorii minimum wymagają rozleglejszej renowacji.

Oprócz ogólnego stanu pojazdu, inne czynniki, które mogą wpływać na cenę to:

  • liczba właścicieli,
  • rok produkcji,
  • wyposażenie,
  • historia egzemplarza,
  • procent oryginalnych części,
  • wersja produkcyjna,
  • rodzaj nadwozia,
  • silnik,
  • dokumentacja potwierdzająca historię oraz proces odbudowy.

Informacje zawarte w wycenach należy traktować jako przewodnik, który pomaga zrozumieć rynek, a nie wiążącą dokumentację ze sztywnymi kwotami. Przed podjęciem decyzji inwestycyjnych warto skonsultować się z ekspertami oraz rzeczoznawcami, którzy podczas spotkania lub oględzin doradzą odnośnie zakupu lub sprzedaży pojazdów.

  • Pojazdy z kategorii maximum (stan wzorowy) – mogą wygrać pokaz lokalny lub regionalny, są w 100% oryginalne i kompletne. Bardzo trudno dostrzec błędy w ich stanie technicznym, choć doświadczeni rzeczoznawcy będą w stanie znaleźć niektóre skazy, niezauważalne dla ogółu społeczeństwa. Powłoka lakiernicza, elementy chromowane, szklane i wykończenie wyglądają jak nowe. Podczas uruchamiania jednostka napędowa nie dymi, z silnika nie wydobywają się żadne podejrzane dźwięki. Pojazd wygląda jakby dopiero opuścił fabrykę i tak też jeździ, choć głównie stoi zamknięty w przystosowanym pomieszczeniu.
  • Pojazdy z kategorii optimum (stan dobry) – mogą cierpieć na drobne problemy i niedoróbki, które są równoważone przez inne czynniki, takie jak nowa powłoka lakiernicza, odrestaurowane wnętrze, wyremontowany silnik i podwozie. Pojazdy z tej kategorii jeżdżą i działają poprawnie, ale mogą posiadać nieoryginalne części. Nie są używane do codziennego transportu, jedynie okazjonalnie i weekendowo. Na pierwszy rzut oka nie widać żadnych wad wizualnych i mechanicznych, auto prezentuje się bardzo dobrze.
  • Pojazdy z kategorii minimum (stan dostateczny) – mogą być eksploatowane codziennie, posiadają wady widoczne gołym okiem, ale bez problemu poruszają się samodzielnie. Elementy chromowane mogą mieć wżery lub zadrapania, lakier jest niedoskonały, karoseria z drobnymi wgnieceniami lub ogniskami niewielkiej korozji. W autach z tej grupy brakuje niektórych części lub są nieoryginalne (ewentualnie po tuningu), koła mogą różnić się od fabrycznych. Pod względem mechanicznym wymagają poprawek.

*Niektóre egzemplarze można dodatkowo przypisać do nadkategorii maximum ultra (stan fabryczny) oraz podkategorii minimum ultra (stan zły). Przy wycenie są jednak pomijane. W pierwszym przypadku ze względu na rzadkość występowania, a w drugim ze względu na niską wartość inwestycyjną oraz duże ryzyko braku zwrotu skali przeprowadzonej renowacji.